Sociale Zekerheid

Al sinds de jaren ‘70 is ziekteverzuim een groeiend onderwerp van zorg in Nederland. Er vonden veel misstanden plaats in het oude Sociale zekerheidsstelsel van ziektewet en WAO. Zowel werkgevers als werknemers maakte gebruik van de zeer brede criteria om aanspraak te kunnen maken op ziektewet of WAO. Het was heel gewoon om sociaal economische problematiek op te lossen door middel van instroom in de Ziektewet of WAO. Helaas heb ben we nu nog vaak te maken met een erfenis uit dit verleden.

De werknemer moest ten tijde van de ziektewet, in de eigen verklaring aan de bedrijfsvereniging, nog medische informatie aanvoeren dat er daadwerkelijk sprake was ziekte wat een uitkering opleverde. Sinds 1996 moet de werknemer, als hij door ziekte minder of niet kan werken, informatie verschaffen waarmee de werkgever het recht op loon vast kan stellen. Dit is geen medische informatie, maar informatie over de beperkingen voor arbeid die voortkomen uit deze ziekte; bijvoorbeeld Lopen, staan, concentreren enz. De ziekte op zich is naar de achtergrond verdwenen en de focus ligt op mobiliteit en arbeidsdeelname. De toekenning van de loondoorbetaling (uitkering) heeft niet meer het vanzelfsprekende karakter die het ten tijde van de ziektewet had.

Er is dus veel gebeurd in de sociale zekerheid. De overheid is zich aan het terugtrekken en vanaf 1996 is er wetgeving op wetgeving gekomen om werkgever en werknemer verantwoordelijk te maken voor arbeidsdeelname (=ziekteverzuim) en arbeidsongeschiktheid.

In januari 2015 heeft SZW in een brief als reactie op SER Advies “Betere zorg voor werkenden” (september 2014) aangegeven dat veel werkgevers nog niet op de hoogte zijn van de mogelijkheden die de socialezekerheidswetgeving hen biedt voor het managen van arbeidsdeelname (=ziekteverzuim), laat staan dat werknemers dat weten.

Waarom is dit alles nog niet voor iedereen duidelijk ? Of zijn we aan het puberen en willen we het niet weten ? In de praktijk komen wij hier als voorbeeld nog wel eens in tegen dat organisaties ziekte dossiers “UWV proof” aan het maken zijn, het klinkt ook als een magisch truukje. Waarom passen we niet gewoon de wetgeving toe die er is ? Waarom gebruiken we niet alle werkwijzers, richtlijnen en hulpmiddelen die er zijn om op een objectieve manier als werkgever en werknemer de verantwoording te nemen over arbeidsdeelnamebegeleiding (=ziekteverzuimbegeleiding) ?

Dan kunnen we namelijk zeggen : “UWV kijk gerust maar mee of we het goed gedaan hebben, wij hebben onze zaakjes op orde !”

Aan de hand van wet- en regelgeving, werkwijzers, richtlijnen en praktijk voorbeelden geeft MSG Advies handvatten zodat een ieder inzicht kan krijgen in waar men de emotionele beleving rond arbeidsdeelnamebegeleiding (=ziekteverzuimbegeleiding) en huidige zakelijke werkelijkheid kan scheiden en daardoor zijn verantwoording kan nemen. Er moet natuurlijk ruimte zijn voor beide, maar alleen door de emotionele beleving en de zakelijke werkelijkheid te scheiden kan er een constructief gesprek plaatsvinden en zal het “Help, we moeten praten !” veranderen naar “laten we een gesprek hebben over onze gezamenlijke belangen en een plan maken om deze te behartigen”.